Sete Cidades. Jeden krater,dwa jeziora, cztery pory roku.


Koniec  trasy, wysiadam z autobusu i bezradnie rozglądam się wokół.  Jestem na dnie krateru, deszcz, wiatr,mgła, widoczność prawie zerowa, na końcu alei wysokich drzew majaczy się sylwetka białego kościoła. Klimat jak z horroru. Siadam w pustej knajpie, przypominającej bary Społem, kupuję kawę i przeraźliwie słodkie ciastko i zapadam w zadumę nad życiem i pogodą na Azorach. Mój ostatni dzień na wyspie, beznadzieja, smutek i nostalgia. Według AccuWeather za 2 godziny powinno wyjść słońca, tymczasem wydaje się, że deszcz będzie padał do końca świata ( a już na pewno do końca dnia).

Czytaj dalej „Sete Cidades. Jeden krater,dwa jeziora, cztery pory roku.”

Czy warto jechać na Azory? Marzenie,które rozpłynęło się we mgle.


Azory – do niedawna odległe marzenie. Gdzieś pośrodku Atlantyku, w połowie drogi między Europą a Ameryką, rozrzucone na długości ponad 600 km, często nawiedzane przez wiatry,deszcz i mgły, z tropikalną roślinnością i jeziorami w kraterach wygasłych wulkanów. Marzenie nie do spełnienia ( z powodu cen biletów)….

Aż nagle jak grom z jasnego nieba przetacza się przez internety news,że Ryanair otwiera bazę na Azorach! Euforia i niedowierzanie.Przez tydzień siedzę z otwartą stroną irlandzkich linii lotniczych, analizuję za i przeciw, odświeżam i sprawdzam ceny. Aż którejś nocy kupuję bilety!Jadę!

Czytaj dalej „Czy warto jechać na Azory? Marzenie,które rozpłynęło się we mgle.”

Serra de Trauma. Jak wytyczałam szlaki na Majorce.


Grunt to dobra mapa. Zwłaszcza w nieznanych górach. Zainwestowałam 12 euro, zapakowałam plecak i poszłam na spacerek po Serra de Tramuntana. Łatwa trasa na Puig de sa Bassa z którego jak na dłoni można podziwiać najwyższy szczyt Majorki. Tak na rozgrzewkę.

Kilka godzin później….

Nogi podrapane do krwi,siniaki,stoję na zboczu wśród wysokich traw i ocieram pot z czoła.Wokoło ani żywej duszy.Szlak nagle się skończył.zgubił się w trawie. Przedzieram się na przełaj, w nadziei że zaraz trafię z powrotem na ścieżkę. Wreszcie otwieram mapę. No ładnie – szlak wcale się nie skończył, nigdy go tu nie było.Z niewiadomych przyczyn zamiast trzymać się drogi, odbiłam w prawo.Teraz już za późno,żeby wracać. A może jednak?

Czytaj dalej „Serra de Trauma. Jak wytyczałam szlaki na Majorce.”