Zadni Granat pięć lat później. Wycieczka sentymentalna

To miał być ostatni ciepły weekend tego roku. Tak przynajmniej ogłosili na Fejsbuku.  Nie byłam pewna, czy chce mi się znów jechać w Tatry. Ale kto chodzi po górach, ten wie, że kiedy jest okno pogodowe, trzeba rzucić wszystko, zrewidować plany, ba, nawet olać znajomych, pakować plecak i jechać. Bez konkretnego planu. Gdzieś miałam w perspektywie piwo i pączki w Piątce, ale na samą myśl o spaniu na podłodze, po koszmarnie męczącym tygodniu, zrobiło mi się gorzej. Tak, jestem burżujem ;-). Cudem udało mi się zabukować nocleg niedaleko dworca i w piątek po pracy, wsiadłam w Szwagropol jadący w kierunku mojego drugiego domu.

Biorąc pod uwagę, że od maja spędziłam w Tatrach w sumie ok. 12 dni, zaczeło mi już brakować pomysłów na wycieczki. Oczywiście, duża część Zachodnich to dla mnie nadal terra incognita, ale powiem szczerze – nie mam do nich serca. Człowiek trzaśnie 30 km, namęczy się, a widoki dupy nie urywają. W Wysokich za to zostało mi niewiele miejsc, gdzie się nie boję iść. W końcu padło na Zadni Granat. Dawno tam nie byłam. A dokładnie – 5 lat.

Zadni Granat
z braku laku pójdę na Granat

Zadni Granat był jedną z moich pierwszych tatrzańskich wycieczek i może dlatego przez długi czas szlak wspominałam  jako drogę przez mękę, a szczyt jako niebezpieczne miejsce z ziejącą na dole przepaścią.  Może dlatego musiało minąć tyle lat, żebym kolejny raz się tam  wybrała. Niedawno Ruda z wyboru pisała, jak zmieniał się jej stosunek do gór. Bardzo mnie ten artykuł zaintrygował, dlatego idąc w stronę najwyższego z Granatów, byłam ciekawa, jak i czy zmienił się w moich oczach. Bo, że ja się zmieniłam przez te 5 lat, to nie ulega wątpliwości. Taka mała wycieczka sentymentalna.

Kilka minut po siódmej, szybka kawa w Kuźnicach i wyruszam na spotkanie z Zadnim Granatem. Dzisiejszy poranek jest słoneczny ale rześki, dużo chłodniejszy, niż ten 5 lat temu. Tylko,że w 2011 przy kasie TPNu zameldowałyśmy się z koleżanką Jadwigą o dość skandalicznej porze, a mianowicie o 11. To były czasy, kiedy z Krakowa wyjeżdżało się ok. 7-8. Dziś mam wyrzuty sumienia, że nie wyruszyłam przed świtem.  W  2011 na szlaku kłębił się tłum , a my z trudem brnęłyśmy w upale przez Boczań ku Hali Gąsienicowej. Dziś śmigam, ile sił w nogach, żeby jak najszybciej mieć za sobą najnudniejszy odcinek szlaku, który w ciągu tych 5 lat pokonywałam wiele razy. Już nawet nie robię zdjęć na tym odcinku, bo ileż można.

szlak Murowaniec
no dobra, jedno ;-)

Wreszcie Przełęcz między Kopami i moment, który lubię najbardziej – nagle przed wędrowcem wymęczonym podejściem otwiera się szeroka perspektywa na otoczenie Hali Gąsienicowej. Żółta Turnia, Kościelec, Orla Perć, Świnica – dziś witam ich jak dobrych znajomych, ale jeszcze pięć lat temu nie bardzo wiedziałam nawet, na co patrzę.

Widok, który nigdy się nie znudzi. Robię 1001 zdjęcie z Betlejemką ( będę mieć do kolekcji, jeszcze nie wiem, że w zestawieniu z zimową wersją, będzie mieć swoje pięć minut w internecie, szkoda, że nie podpisane) i idę dalej, na drugie śniadanie do Murowańca.

Hala Gąsienicowa październik
widziałam identyczne zdjecie na Demotywatorach. Przypadek? Nie sądzę

Pięć lat wcześniej bez litości poganiałam Jadwigę, w końcu jesienne dni są krótkie, a my miałyśmy konkretny poślizg. Z tego, co pamiętam, na Hali spędziłyśmy dosłownie chwilkę, biegnąc w kierunku Czarnego Stawu Gąsienicowego. Już wtedy czułam, że kondycję mam dużo gorszą niż koleżanka i nie wierzyłam, że wejdę na ten Granat, o zgrozo część Orlej Perci.

W październiku 2011 po raz pierwszy zobaczyłam Czarny Staw Gąsienicowy. Tego dnia był lazurowy,  a atmosfera jak na Chorwacji – tłumy, upał, opalanie. Jak przez mgłe pamiętam, że byłam zachwycona.

Dziś przechodzę obok niego obojętnie, byle szybciej uciec od tłumu i nabrać wysokości. Kilka chwil poświęcę mu w drodze powrotnej, a raczej górującej nad nim postrzępionej grani Orlej Perci. Pięć lat wcześniej wiedziałam tylko, że gdzieś tu zaczynają się harcorowe szlaki, a na tych, którzy skręcali w stronę stromej grani patrzyłam z nabożeństwem, jak dziś na atakujących zimowe Nanga Parbat.

Czarny Staw Gąsienicowy
widok oklepany, ale obiektywnie ładny ;-)

Podejście na próg Zmarzłego Stawu- trzeba odrobinę, dosłownie odrobinę wspiąć się po skałkach. 5 lat temu tu po raz pierwszy zwątpiłam w swoje siły i nie ma co ukrywać, trochę się bałam, patrząc za siebie, w dół na Halę Gąsienicową. Dziś nadal średnio to miejsce lubię, bo jest zazwyczaj jest mokro i ślisko, ale nie budzi już żadnych emocji.

Pamiętam, że 5 lat wcześniej zrobiłyśmy nad Zmarzłym Stawem przerwę, no bo przecież byłam całkowicie padnięta. W 2016 w październikowe przedpołudnie nie zatrzymuję się ani na chwilę, tylko szybko podchodzę na próg Koziej Dolinki. Wchodzę w strefę mroku i jestem zupełnie sama na szlaku. Szok i niedowierzanie!

Był czas, kiedy chodziłam po górach solo niejako z przymusu – po prostu nie miałam z kim iść. Dzisiaj wiem, że najbardziej lubię wędrować samotnie. Mimo, że z bliższymi lub dalszymi znajomymi zawsze jest fajnie, wesoło, a na pewno bezpieczniej,  najmilej wspominam te wypady, kiedy mogłam zupełnie sama obcować z górami. Zwłaszcza takie chwile jak dziś, kiedy na szlaku oprócz mnie nie ma nikogo. Myślę, że po 40 godzinach tygodniowo przebywania na open spejsie, po prostu tego potrzebuję dla zdrowia psychicznego.

Kozia Dolinka
odważni na prawo, sofciarze na lewo

Dziwne, ale zupełnie nie przypominam sobie tego lodowatego cienia. Mam wrażenie, że 5 lat wcześniej szłyśmy przez rozpaloną słońcem, pustą, nieprzyjazną skalną dolinę. A przecież był dokładnie ten sam dzień roku. Po prostu inna pora dnia.

Zadni Granat szlak
na szczyt rzut beretem

Szlakowskaz pokazuje godzinę na Zadni Granat. Teraz to już rzut beretem/ bułka z masłem. Łagodny kamienny chodnik – jedno z łatwiejszych dojść na Orlą Perć.

Zadni Granat szlak
kilku dobrych znajomych na jednym zdjeciu

Ale w październiku 2011 wlokłam się nim, będąc całkowicie u kresu sił.  To ostatnie podejście wspominam jako drogę przez mękę – pamiętam coraz mniejszą sylwetkę koleżanki gdzieś w górze i coraz mniejsze stawy w dole. Myślałam, że wypluję płuca.

Zadni Granat szlak
2011 idę ostatkiem sił
Zadni Granat szlak trudność
2016 chyba każdy ma fotę w tym miejscu

Dziś idę sobie spokojnie, bez zadyszki i bez ciśnienia, co jakiś czas konwersując z spotkanym na szlaku starszym panem. Kościelec, Kozi Wierch, gdzieś daleko Kasprowy i Giewont. Rześkie, przejrzyste październikowe niebo, czasem jakaś zabłąkana chmura.

Zadni Granat szlak
bardzo przyjemne podejście

Tymczasem w 2011…..

Szczyt pojawia się zadziwiająco szybko. Tym razem wchodzę na lajcie, a nie, jak przed pięciu laty, będąc wrakiem człowieka. Na szczycie tłumy, ale tragedii nie ma. Jest gdzie usiąść, to już sukces. Po kilkunastu minutach, nie wiedzieć czemu, tłum gdzieś znika, a ja zostaję na szczycie niemal całkiem sama. Wyciągam się na płaskim kamieniu jak na leżaku i wystawiam na ciepłe promienie jesiennego słońca. Zdjecia, lunch i relaks. W końcu jestem u siebie w domu.

Zadni Granat jesień
wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej

Ale 1 października 2011 daleko było mi do takiego chilloutu – ziejąca od wschodniej strony przepaść nieco mnie przerażała, tylko kilka razy nieśmiało zerknęłam na Dolinę Pięciu Stawów, a jak zobaczyłam gościa, co siedział machając nogami nad przepaścią, zrobiło mi się słabo. Kto był na Zadnim Granacie wie, że nic tam strasznego nie ma, ale widocznie mój lęk wysokości nie był jeszcze na takie miejsca gotowy ;-).

Zadni Granat szczyt
trwaj chwilo jesteś piękna

Dokładnie pamiętam miejsce, gdzie z duszą na ramieniu pozowałam do zdjęcia. Może nie uwierzycie, ale czułam się tam bardzo niepewnie. Gosia już ustaliła, że góry się nie zmieniają, zmienia się tylko nasz sposób patrzenia na nie. My się zmieniamy. Ten spokojny, długi pobyt na szczycie jest dobrą okazją do refleksji.

Zadni Granat szczyt
A.D. 2011. Ło jezu, gdzie ja wylazłam..Tylko nie patrzeć za siebie…!

Patrzę na zdjęcie sprzed pięciu lat. Niby niewiele się zmieniło. Tyle samo kilogramów i takie same, rozczochrane wiatrem włosy, na pewno przybyło kilka zmarszczek ( dzięki Bogu są ciemne okulary), outfit zdecydowanie lepszy, o kondycji nie wspomnę. Na pewno od tego czasu trochę poukładało mi się w głowie. Kto mnie zna osobiście, pewnie to potwierdzi, inni muszą mi uwierzyć na słowo.

A góry? Tak samo piękne, groźne, ale nieco bardziej oswojone. Jak dobrzy przyjeciele, których regularnie odwiedzam, a nie, jak kiedyś, dalecy krewni, widywani od wielkiego święta.

Zadni Granat
A.D. 2016. home sweet home

Mimo, że weszłam dziś na 2240 m, czuję się, jakbym się przespacerowała na Kopiec Kościuszki. Nie to, że nie jestem ani trochę zmęczona. Po prostu brak dawnej euforii ze zdobycia szczytu typu „the world is mine”, siedzę sobie spokojnie, nadgryzam kabanosy i gapię się na gonitwę chmur po słowackiej stronie. Idealny warun, idealny dzień.

Tatry Słowackie z Granatów
a jaki warun musi być na Słowacji
Zadni Granat
na te chmury mogłabym patrzeć godzinami

Niestety, trzeba wracać, bo piwo w Murowańcu samo się nie wypije. Zejście upływa bez fajerwerków i niespodzianek, może nawet zbyt szybko – bo mało nie wywinęłam orła na zejściu od Zmarzłego Stawu. Słoneczne i ciepłe góry powoli robią się coraz bardziej nieprzyjazne. Cień nadchodzi nad Dolinę Gąsienicową i pokrywa Czarny Staw, a w popołudniowym jesiennym słońcu lśnią tylko szczyty Orlej Perci.

Pięć lat temu droga powrotna upływała w zgoła innym nastroju  – biegłyśmy prawie uciekająć przed a) zmrokiem b) facetem, który przyczepił się zaraz pod szczytem i nie odczepił aż do Kuźnic ( mimo, że w Murowańcu udało się go zgubić na chwilę). Wchodząc w mroczną Dolinę Jaworzynki zaczynałyśmy już mieć obawy, czy to aby nie jakiś psychopata.

Dziś idąc ciemną już doliną nie boję się niedźwiedzia, ale czarnych prostokątów drzwi w kilku pasterskich chatach. Od razu przypomina mi się Blair Witch Project. Kilkadziesiąt minut wcześniej, na Przełęczy między Kopami, żegnał mnie zachód słońca nad Giewontem. To był dobry dzień. To było naprawdę piękne lato. Całkiem niezłe pięć tatrzańskich lat….

Giewont zachód słońca
dobranoc….

PS. Ninejszym przepraszam wszystkich, z którymi ostatnio miałam iść/ nie poszłam na Granat (y). Decyzję, że akurat tam się wybiorę podjęłam rano, wychodzą na busa w Zakopcu ;-) Ale chętnie przejdę się tam jeszcze nie raz ;-)

13 uwag do wpisu “Zadni Granat pięć lat później. Wycieczka sentymentalna

  1. „Zielona”, to Ty już chyba nie jesteś :D To bardzo satysfakcjonujące patrzeć, jak się zmieniamy. Zdjęcia i wpisy tylko to ułatwiają. Fajna wycieczka no i oby tak dalej, żeby dać sobie szansę na podobny wpis za parę lat :D

    Polubienie

  2. ;) zazdroszcze Tobie mega tej bliskości gor p.s super blog fajnie,że ktoś ma też odwage przyznac sie do tego,ze najbardziej uwielbia samotne wedrowanie i irytuje go czasem to zagadywanie na sile;)

    Polubienie

    1. Dzięki! Wiesz, czasem jest fajnie pogadać na szlaku, ale nie jak ktoś się przyczepi i non stop gada….żeby chociaż jeszcze coś fajnego ;-) A jak pisałam, ze znajomymi jest fajnie, ale najlepiej przeżywam góry będąc sama.Pozdrawiam!

      Polubienie

  3. Kasia, dzieki za super bloga i chwile w gorach. Mam teraz mniej czasu niz kiedys i milo mi podrozowac z kims wirtualnie! Wycieczka na Zadni Granat byla wspaniala i tez wspominam ja jak mega wyczyn! Ostatnio (we wrzesniu) wchodzilam na Grzesia i Rakon, chcialam wejsc na Wolowiec ale z moim 12kg dzieckiem na plecach stwierdzilam, ze schodze do Doliny Ch troche wczesniej. Czasem zazdroszcze Ci tych samotnych podrozy! ;-). Pozdrawiam goraco!

    Polubione przez 1 osoba

    1. Hej,hej! Miałam pisać na FB, czy nie masz nic przeciwko, zeby dac te parę zdjec na bloga, ale miałam wrażenie, ze zapomniałaś hasła do konta ;-) Mam więc nadzieję, ze nie masz nic przeciwko. Wycieczka była super, miałyśmy niezłe tempo, a jak widzisz kolesia co się do nas przyczepił pamiętam do dziś :-D Rakoń i Grześ to też fajna wycieczka, ja ostatnio też z Wołowca zrezygnowałam, bo nic nie było widać, i tak trzasnęłam 28 km. A z dzieckiem na plecach to już w ogóle podziwiam!

      Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s